10 wnętrz w województwie śląskim, które musisz zobaczyć!

Województwo śląskie to kopalnia miejsc wyjątkowych. Od zamków i pałaców, zabytków techniki i muzeów odwiedzanych przez tysiące turystów, przez kamieniołomy, kapliczki, skanseny aż do miejsc znanych tylko wybranym, najbardziej zapalonym odkrywcom. Dzisiaj zabieramy Was w podróż po 10 wnętrzach województwa śląskiego, które urzekły nas swoją wyjątkowością, klasą i charakterem.

1. Muzeum Zamkowe w Pszczynie

Na pierwszym miejscu 10 wnętrz w województwie śląskim, które trzeba zobaczyć znajduje się Muzeum Zamkowe w Pszczynie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Pszczyny w lutym 1945 roku w zamku umieszczono szpital. Mimo trudnych czasów Zamek ocalał. 80% wystawnego wyposażenia jest w nim oryginalne.

Pałacowe wnętrza pszczyńskiego zamku zachwycają autentycznym wystrojem z przełomu XIX i XX wieku. Zwiedzający mogą podziwiać bogato zdobione sale reprezentacyjne, eleganckie apartamenty książęce, kryształowe żyrandole, marmurowe kominki, zabytkowe meble i liczne dzieła sztuki, które tworzą wyjątkową atmosferę dawnej rezydencji rodu Hochbergów.

Najcenniejsze wnętrza Muzeum Zamkowego w Pszczynie pochodzą głównie z ostatnich trzech dekad XIX wieku oraz początku XX wieku. Zachowały się one w niemal niezmienionym stanie i należą do najlepiej zachowanych historycznych wnętrz rezydencjonalnych w Europie.

Najcenniejsze wnętrza to:

• Westybul (hol wejściowy) – koniec XIX wieku (1870–1876) – reprezentacyjne wejście z marmurowymi schodami i bogatą dekoracją.
• Paradna klatka schodowa – 1870–1876 (XIX wiek) – monumentalna klatka schodowa w stylu francuskiego neobaroku z bogatymi sztukateriami i dekoracją rzeźbiarską.
• Galeria Lustrzana (Sala Lustrzana) – koniec XIX wieku – najbardziej reprezentacyjna sala zamku z ogromnymi lustrami, kryształowymi żyrandolami i złoconym wystrojem.
• Salon Wielki – koniec XIX wieku – reprezentacyjny salon przeznaczony do przyjmowania gości i organizacji uroczystości dworskich.
• Salon Czerwony – koniec XIX wieku – elegancki salon ozdobiony czerwonymi tkaninami i zabytkowymi meblami.
• Salon Zielony – koniec XIX wieku – reprezentacyjne wnętrze z oryginalnym wyposażeniem i dekoracją ścienną.
• Salon Narożny – koniec XIX wieku – prywatny salon wypoczynkowy rodziny książęcej.
• Biblioteka – koniec XIX wieku – bogato wyposażone wnętrze z drewnianymi regałami, kominkiem i oryginalnym księgozbiorem.
• Jadalnia – koniec XIX wieku – reprezentacyjna sala z oryginalnym stołem, boazeriami i dekoracją przeznaczona do oficjalnych posiłków.
• Pokój Śniadaniowy – koniec XIX wieku – kameralne wnętrze przeznaczone do codziennych posiłków rodziny książęcej.
• Apartament Księżnej Daisy – przełom XIX i XX wieku – zespół prywatnych pomieszczeń obejmujący salon, sypialnię, garderobę i łazienkę.
• Apartament Księcia Hansa Heinricha XV – przełom XIX i XX wieku – prywatne pokoje księcia, w tym gabinet i sypialnia.
• Apartament Cesarski – rekonstrukcja stanu z początku XX wieku (ok. 1914–1917) – apartament przygotowany dla cesarza Wilhelma II podczas I wojny światowej, obejmujący gabinet, salon, sypialnię i garderobę.
• Apartamenty Gościnne – koniec XIX – początek XX wieku – luksusowe pokoje przeznaczone dla arystokratycznych gości odwiedzających zamek.
• Pokój Bilardowy – koniec XIX wieku – sala rekreacyjna służąca rozrywce mieszkańców i gości zamku.
• Gabinet Miniatur – ekspozycja utworzona w XXI wieku, prezentująca kolekcję miniatur i małych portretów z XVIII–XIX wieku.
• Zbrojownia – historyczne wnętrze muzealne z kolekcją uzbrojenia od XVI wieku do pierwszej połowy XX wieku.

2. Pałac Dietla w Sosnowcu

Drugim miejscem 10 wnętrz w województwie śląskim, które trzeba zobaczyć, jest Pałac Dietla w Sosnowcu. Pałac Dietla jest jednym z najbardziej okazałych obiektów Sosnowca i województwa śląskiego. Wybudowany w XIX w., po wielu latach konserwacji i remontu, odzyskał swój dawny blask.

Za architektoniczny efekt Pałacu odpowiedzialny jest znany warszawski projektant, Antoni Jabłoński-Jasieńczyk. Szczegółowość architektonicznych detali pałacu w tym, pokoju kąpielowego nie ma sobie równych! Kręcono w nim filmy tj. Między ustami a brzegiem pucharu, Magnat, czy polsko-amerykańsko-luksemburski dramat z elementami fantasy z 2019 r. Dolina Bogów z Johnem Malkovichem. Pałac leży w bezpośrednim sąsiedztwie linii kolejowej. Co ciekawe, główne wejście do pałacu miało się znajdować właśnie od strony przylegających do pałacu torów kolejowych.

Pałac Dietla w Sosnowcu zachował jeden z najlepiej zachowanych zespołów reprezentacyjnych wnętrz rezydencjonalnych z końca XIX wieku w Polsce. Większość pomieszczeń znajduje się na reprezentacyjnym pierwszym piętrze (bel étage) i została urządzona w różnych stylach historycznych, od neobaroku po secesję.

Najważniejsze wnętrza pałacu to:

• Sala Balowa – 1894 r. (koniec XIX wieku, styl neoregencyjny z elementami neorokoka) – dwukondygnacyjna reprezentacyjna sala z lustrami, bogatymi sztukateriami, plafonem z przedstawieniem Hery i Wenus, kryształowymi żyrandolami oraz ozdobnym balkonem.
• Jadalnia (Sala Holenderska) – koniec XIX wieku (neobarok) – drugie co do wielkości wnętrze pałacu z niemal kompletnie zachowaną dębową boazerią, kredensami i oryginalnym wyposażeniem.
• Salon Neorokokowy – po 1891 r. (koniec XIX wieku) – elegancki salon z dekoracją rocaille, plafonem, imitacjami intarsji oraz bogatą ornamentyką ścian i sufitu.
• Salon Neoklasycystyczny – koniec XIX wieku – reprezentacyjne wnętrze z bogatymi sztukateriami, plafonem kasetonowym, supraportami i kominkiem z płaskorzeźbą „Orszak Amfitryty”.
• Pokój Fajkowy – koniec XIX wieku (styl neoromański) – prywatny pokój pana domu przeznaczony do odpoczynku po posiłkach, wyróżniający się ciężkim, monumentalnym wystrojem.
• Pokój Secesyjny – 1900 r. (przełom XIX i XX wieku) – wnętrze urządzone zgodnie z modą secesji, z dekoracją roślinną i charakterystycznymi liniami ornamentalnymi.
• Reprezentacyjny hol – koniec XIX wieku – główne wnętrze komunikacyjne prowadzące do apartamentów reprezentacyjnych, zachowujące historyczny wystrój architektoniczny.
• Monumentalna klatka schodowa – koniec XIX wieku – bogato zdobiona klatka schodowa prowadząca na reprezentacyjne piętro pałacu.
• Gabinety reprezentacyjne – koniec XIX wieku – zespół eleganckich pomieszczeń przeznaczonych do spotkań biznesowych i przyjmowania gości, urządzonych w duchu historyzmu.
• Pokój kąpielowy (łazienka pałacowa) – 1900 r. (przełom XIX i XX wieku) – jedno z najcenniejszych wnętrz pałacu z zachowanym oryginalnym wyposażeniem sanitarnym, uznawane za unikat w skali Polski.

3. Bazylika Matki Bożej Pokornej, Pocysterski Zespół Klasztorno-Pałacowy w Rudach

Na kolejnym miejscu 10 wnętrz w województwie śląskim, które trzeba zobaczyć znajduje się Pocysterski Zespół Klasztorno-Pałacowy w Rudach z Bazyliką Matki Bożej Pokornej. Fundatorem budowy obiektów klasztornych był książę Władysław Opolski. Obecnie wraz z okolicznym parkiem cały kompleks klasztorno-pałacowy jest jedną z najpopularniejszych baz wypadowych mieszkańców woj. śląskiego. Okolica sprzyja rowerzystom i kajakarzom, jeżeli więc lubicie rowerowe wycieczki i kajakowe spływy koniecznie musicie odwiedzić to miejsce ze znajomymi lub rodziną.

Najważniejsze wnętrza Bazyliki Matki Bożej Pokornej w Rudach reprezentują przede wszystkim architekturę gotycką z XIV wieku, wzbogaconą o barokowe i rokokowe wyposażenie z XVII i XVIII wieku. To jedno z najcenniejszych wnętrz pocysterskich na Górnym Śląsku.

• Nawa główna – XIV wiek (gotyk) – trójnawowe wnętrze bazyliki z gotyckimi filarami, ostrołukowymi arkadami i sklepieniami krzyżowo-żebrowymi.
• Prezbiterium – XIV wiek (gotyk) – zachowane w pierwotnym układzie cysterskim, z wysokim sklepieniem i średniowieczną strukturą architektoniczną.
• Transept – XIV wiek – poprzeczna nawa charakterystyczna dla kościołów cysterskich, zachowująca gotycki układ przestrzenny.
• Kaplica Matki Bożej Pokornej (Kaplica Mariacka) – barok, XVII–XVIII wiek – najcenniejsze wnętrze bazyliki z bogatą dekoracją stiukową i ołtarzem mieszczącym cudowny obraz Matki Bożej Pokornej.
• Kaplice boczne prezbiterium – XIV wiek, przebudowane w XVII i XVIII wieku – gotyckie kaplice otrzymały barokowy wystrój i ołtarze.
• Ołtarz główny – XVIII wiek (barok) – monumentalny ołtarz z bogatą snycerką i rzeźbami, stanowiący centralny element prezbiterium.
• Chór zakonny – XIV wiek, z wyposażeniem XVIII-wiecznym – miejsce modlitwy cystersów, zachowujące historyczny układ.
• Empora organowa – XVIII wiek – wnętrze z zabytkowymi organami umieszczonymi nad głównym wejściem do bazyliki.
• Zakrystia – XVII–XVIII wiek – historyczne pomieszczenie z barokowym wyposażeniem, szafami i elementami dawnego wystroju liturgicznego.
• Kruchta (przedsionek) – XIV wiek, częściowo przekształcona w okresie baroku – zachowała gotycki charakter architektoniczny.
• Zespół gotyckich sklepień – XIV wiek – sklepienia krzyżowo-żebrowe zachowane w nawie głównej, bocznych oraz prezbiterium, będące jednym z najcenniejszych elementów architektury świątyni.
• Barokowy wystrój wnętrza – XVII–XVIII wiek – obejmuje ołtarze boczne, ambonę, stalle, konfesjonały oraz dekorację rzeźbiarską i sztukatorską, wprowadzoną podczas barokowej przebudowy kościoła.
• Sarkofag pierwszej pary książąt raciborskich – średniowiecze (XIII/XIV wiek).

 W pocysterskim zespole klasztorno-pałacowym zachowały się ponadto historyczne elementy wyposażenia klasztornego i pałacowego pochodzące głównie z XVIII i XIX wieku.

4. Willa Caro w Gliwicach

Willa Caro (Oscara Caro, górnośląskiego przemysłowca i fundatorem tego obiektu) powstawała w latach 1882-1885. Pierwotnie budynek był jednopiętrowy i otaczał go rozległy ogród. Później dobudowano drugie piętro. W obiekcie zachwycają modrzewiowe boazerie, schody, stropy, sztukaterie, żyrandole i meble. Wnętrza Willi Caro dziś prezentują atmosferę domów górnośląskich przemysłowców z przełomu XIX i XX wieku. Willa Caro znajduje się w samym centrum Gliwic i jest siedzibą Muzeum w Gliwicach.

Willa Caro w Gliwicach jest jedną z najlepiej zachowanych rezydencji przemysłowców na Górnym Śląsku. Zachowała oryginalny wystrój wnętrz z końca XIX wieku, a obecnie prezentuje stałą ekspozycję XIX-wiecznych wnętrz mieszkalnych tj.:

• Hol wejściowy (westybul) – lata 1882–1885 (koniec XIX wieku, neorenesans) – reprezentacyjne wejście z oryginalną stolarką, parkietami i bogatą dekoracją architektoniczną.
• Reprezentacyjna klatka schodowa – koniec XIX wieku – z dekoracyjną drewnianą balustradą, bogato zdobionym stropem i witrażami.
• Salon reprezentacyjny – koniec XIX wieku – elegancki salon urządzony w stylu historyzmu z oryginalnymi boazeriami, sztukateriami i kominkiem.
• Salon muzyczny – koniec XIX wieku – wnętrze przeznaczone do organizowania koncertów i spotkań towarzyskich, wyposażone w meble z epoki.
• Jadalnia – koniec XIX wieku – odtworzone reprezentacyjne wnętrze z kompletem mebli, kredensem i dekoracją charakterystyczną dla zamożnych rodzin przemysłowych.
• Gabinet właściciela – koniec XIX wieku – prywatny pokój Oscara Caro z ciężkimi drewnianymi meblami i biblioteczką.
• Biblioteka – koniec XIX wieku – wnętrze z zabudową regałową oraz wyposażeniem odpowiadającym rezydencjom przemysłowców epoki.
• Pokój pani domu (buduar) – koniec XIX wieku – eleganckie prywatne wnętrze urządzone zgodnie z modą końca XIX stulecia.
• Sypialnia – koniec XIX wieku – wyposażona w historyczne meble oraz dodatki charakterystyczne dla mieszczańskich rezydencji.
• Pokój dziecięcy – koniec XIX wieku – zrekonstruowane wnętrze ukazujące warunki życia dzieci w rodzinie przemysłowców.
• Pomieszczenia gospodarcze i zaplecze służby – koniec XIX wieku – wnętrza ilustrujące funkcjonowanie dużej rezydencji mieszczańskiej.
• Galeria z zachowanymi stropami i boazeriami – koniec XIX wieku – prezentuje oryginalne elementy wystroju: dekoracyjne stropy kasetonowe, boazerie, parkiety oraz stolarkę drzwiową i okienną.
• Sale wystawy stałej „Wnętrza mieszkalne górnośląskich przemysłowców” – aranżacje z końca XIX i początku XX wieku – prezentują wyposażenie typowej rezydencji bogatej rodziny przemysłowej z Górnego Śląska.

5. Pałac Kawalera w Świerklańcu

Wśród 10 wnętrz w województwie śląskim, które trzeba zobaczyć znajduje się także ocalały Pałac Kawalera w Świerklańcu. Nazywany „Małym Wersalem” i „Śląskim Wersalem”. W latach 70. XIX wieku hrabia Guido von Donnersmarck wybudował rezydencję dla swojej żony. Z całego zespołu rezydencji von Donnersmarcków „Dom Kawalera” pozostał jedyną budowlą, która ocalała od zniszczenia w 1945 roku. Park pałacowy w Świerklańcu znajduje się na Szlaku Przyrody Województwa Śląskiego.

W Pałacu Kawalera można zobaczyć historyczne wnętrza m.in.

• Reprezentacyjny owalny hall – 1903–1906 (początek XX wieku, neobarok francuski) – centralne wnętrze pałacu z reprezentacyjnym układem przestrzennym.
• Marmurowo-lustrzana klatka schodowa – 1903–1906 (początek XX wieku) – efektowna klatka schodowa z marmurowymi schodami i lustrami, stanowiąca główną ozdobę wnętrza.
• Sala Koncertowa – początek XX wieku – reprezentacyjna sala wykorzystywana obecnie do koncertów, wystaw i wydarzeń kulturalnych.
• Sala Bankietowa – początek XX wieku – elegancka sala przeznaczona dawniej na przyjęcia i uroczyste kolacje organizowane dla gości Donnersmarcków.
• Sala Kameralna – początek XX wieku – mniejsze reprezentacyjne wnętrze przeznaczone na spotkania i kameralne wydarzenia.
• Dawne apartamenty gościnne – 1903–1906 (początek XX wieku) – luksusowe pokoje przygotowane dla cesarza Wilhelma II oraz arystokratycznych gości odwiedzających Świerklaniec.
• Łazienki pałacowe – początek XX wieku – wyposażone w nowoczesne jak na swoje czasy amerykańskie wanny „Royal”, wykonane z jednego odlewu fajansu.
• Reprezentacyjne korytarze i hole – początek XX wieku – zachowane wnętrza z dekoracyjnymi sztukateriami, wysokimi sufitami i bogatym detalem architektonicznym.
• Pomieszczenia z marmurowymi posadzkami – 1903–1906 – wykończone istryjskim marmurem, będącym jednym z najbardziej luksusowych materiałów stosowanych w rezydencjach początku XX wieku.
• Pomieszczenia z dębowymi parkietami – początek XX wieku – reprezentacyjne wnętrza z oryginalnymi parkietami wykonanymi z dębu.
• Sale z historycznym wyposażeniem – początek XX wieku – pierwotnie urządzone luksusowymi meblami, obrazami i rzeźbami sprowadzanymi dla rodu Donnersmarcków. Część historycznego wyposażenia nie zachowała się do naszych czasów.
• Wnętrza ekspozycyjne z rzeźbami Teodora Kalidego – obecnie prezentowane są tu uratowane XIX-wieczne brązowe rzeźby przedstawiające bawiące się dzieci, pochodzące z dawnego „Małego Wersalu” w Świerklańcu.

6. Pałac w Koszęcinie

Obecna siedziba Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Nowo odrestaurowany kompleks parkowo-pałacowy to miejsce licznych warsztatów, spotkań artystycznych i koncertów. Pałac można zwiedzać! Wnętrza pałacu w Koszęcinie urzekają elegancją późnego klasycyzmu. Na szczególną uwagę zasługują reprezentacyjna Sala Balowa, nastrojowa Sala Kominkowa oraz Sala Zielona z zachowanym empirowym piecem kaflowym, które do dziś oddają atmosferę dawnej książęcej rezydencji.

Choć pałac w Koszęcinie nie jest muzeum z klasyczną kolekcją muzealiów, zachowały się w nim i są prezentowane m.in.:

• Sala Balowa – obecny wystrój i forma pochodzą głównie z przebudowy klasycystycznej z lat 1829–1830 (XIX w.).
• Sala Zielona z empirowym piecem kaflowym – pierwsza połowa XIX w.
• Sala Kominkowa – wystrój klasycystyczny z pierwszej połowy XIX w.
• Kaplica pałacowa (obecnie Kameralna Sala Koncertowa) – jej najstarsze partie wywodzą się z przełomu XVI i XVII w., z późniejszymi przekształceniami.
• Epitafia nagrobne rodu Hohenlohe-Ingelfingen w kaplicy pałacowej – od XVII do XIX wieku.
• Archiwalne fotografie, plakaty, nagrody i pamiątki związane z działalnością Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” – głównie druga połowa XX i XXI wieku.
• Stroje ludowe i kostiumy sceniczne Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny, w tym autentyczne ubiory regionalne – przede wszystkim z XIX i XX wiek.
• Instrumenty muzyczne zgromadzone w Izbie Tradycji Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny – głównie XIX i XX wiek.

7. Zamek Sułkowskich w Bielsku-Białej

Za współczesne oblicze zamku odpowiadają książęta Sułkowscy. Zamek uległ gruntownej przebudowie w drugiej połowie XIX wieku, uzyskując eklektyczny wygląd. Będąc w Bielsku-Białej nie sposób nie odwiedzić tego miejsca. Wnętrza zamku Sułkowskich w Bielsku-Białej łączą dawny charakter książęcej rezydencji z funkcją muzealną. Zachwycają reprezentacyjnym westybulem, rokokową salą koncertową, salonem biedermeierowskim oraz zachowanymi detalami architektonicznymi, które pozwalają poczuć atmosferę dawnej siedziby rodu Sułkowskich.

W Zamku Sułkowskich można zobaczyć historyczne wnętrza m.in.

• Westybul reprezentacyjny – XIX wiek (eklektyczny) – reprezentacyjny hol wejściowy prowadzący do ekspozycji muzealnych.
• Salon Muzyczny (Sala Koncertowa) – XVIII wiek (rokoko) – najbardziej reprezentacyjne wnętrze zamku z bogatym rokokowym wystrojem.
• Salon Biedermeierowski – XIX wiek (ok. 1815–1848) – odtworzone mieszczańskie wnętrze z meblami i wyposażeniem w stylu biedermeier.
• Pokój Myśliwski – XIX wiek – wnętrze nawiązujące do tradycji łowieckich właścicieli zamku, z trofeami i bronią myśliwską.
• Zbrojownia (obecnie Strzelnica) – eksponaty od XVI do XIX wieku, prezentowane we wnętrzu o charakterze historycznym.
• Sala Sztuki Dawnej – prezentuje dzieła od końca XIV do połowy XVIII wieku (malarstwo, rzeźba i rzemiosło artystyczne).
• Galeria Malarstwa Europejskiego i Polskiego – dzieła od XIX do XX wieku.
• Galeria Portretu – XIX i pierwsza połowa XX wieku – portrety mieszkańców regionu oraz
• Ekspozycja pamiątek po rodzinie Sułkowskich – wnętrza urządzone w stylu XIX-wiecznej rezydencji arystokratycznej, prezentujące wyposażenie i pamiątki po dawnych właścicielach zamku, a w nich: portrety książąt, dokumenty rodowe, listy, fotografie oraz przedmioty należące do dawnych właścicieli zamku.
• Kaplica zamkowa św. Anny – wnętrze o genezie XVI/XVII wieku, przebudowywane w XVIII i XIX wieku; obecnie odrestaurowana kaplica grobowa rodu Sułkowskich.

8. Stary Zamek – Muzeum Miejskie w Żywcu

Żywiecką linię Habsburgów zapoczątkował Karol Stefan Habsburg. Zamieszkał on w Żywcu wraz z rodziną. To jemu zawdzięczamy dzisiejszy kształt pałacu, wystrój zaprojektowali krakowscy artyści. Stary Zamek w Żywcu zachował wiele historycznych detali, w tym sklepione sale, renesansowe portale i elementy dawnego wystroju rezydencjonalnego. Obecnie mieszczą się tu ekspozycje muzealne, które przybliżają dzieje miasta i regionu, pozwalając jednocześnie podziwiać atmosferę dawnej siedziby szlacheckiej.

W Starym Zamku w Żywcu zachowało się kilka oryginalnych historycznych wnętrz oraz sal muzealnych urządzonych w dawnych komnatach zamkowych. Najważniejsze z nich to:

• Renesansowy dziedziniec arkadowy – XVI wiek (ok. 1569–1579) – jeden z najcenniejszych renesansowych dziedzińców w Polsce z trzykondygnacyjnymi krużgankami.
• Gotyckie piwnice – XV wiek – najstarsza zachowana część zamku z kamiennymi sklepieniami, pochodząca z pierwotnej warowni.
• Komnaty z polichromiami – początek XVIII wieku – sale na drugim piętrze z zachowanymi barokowymi polichromiami ściennymi.
• Sale ze śladami malowideł renesansowych – XVI wiek – fragmenty oryginalnych dekoracji ściennych zachowanych po przebudowie zamku w renesansową rezydencję.
• Sala Historyczna (Historia i Tradycja Miasta Żywca) – wnętrze muzealne urządzone w historycznych komnatach, prezentujące dzieje miasta od średniowiecza do XX wieku.
• Salon biedermeierowski – I połowa XIX wieku (ok. 1815–1848) – odtworzone wnętrze mieszczańsko-arystokratyczne z oryginalnym wyposażeniem z epoki.
• Gabinet Karola Stefana Habsburga – okres międzywojenny (lata 20.–30. XX wieku) – zrekonstruowany gabinet ostatniego właściciela dóbr żywieckich z rodu Habsburgów.
• Sala Sztuki Sakralnej Żywiecczyzny – ekspozycja w historycznych wnętrzach prezentująca zabytki od XIV do XVIII wieku.

9. Muzeum Śląska Cieszyńskiego w Cieszynie

Muzeum Śląska Cieszyńskiego w pałacu Larischów prezentuje zbiory poświęcone głównie historii oraz kulturze szlachty, mieszczan i ludu na Ziemi Cieszyńskiej. Znajdują się tu także bogate zbiory sztuki i rzemiosła artystycznego. Pałac Larischów zachwyca zachowanymi klasycystycznymi polichromiami oraz reprezentacyjnymi salami, takimi jak dawna Sala Egipska i Gabinet Chiński. Historyczny wystrój harmonijnie współgra z muzealnymi ekspozycjami, tworząc wyjątkową atmosferę dawnej magnackiej rezydencji. Pałac powstał po wielkim pożarze miasta, który miał miejsce w 1789 roku.

W Pałacu Larischów w Cieszynie, zachowały się wyjątkowe historyczne wnętrza z końca XVIII i XIX wieku oraz sale ekspozycyjne urządzone w dawnych reprezentacyjnych pomieszczeniach pałacu. Najważniejsze z nich to:

• Gabinet Chiński – 1796 r. (koniec XVIII wieku, klasycyzm) – reprezentacyjne wnętrze z oryginalną orientalizującą polichromią inspirowaną sztuką Dalekiego Wschodu.
• Sala Egipska – 1796 r. (koniec XVIII wieku, klasycyzm) – jedna z najcenniejszych sal pałacu z dekoracją malarską przedstawiającą motywy starożytnego Egiptu, krajobrazy i egipskie kolumny.
• Sala Rzymska – 1835–1840 (XIX wiek) – dawna sala balowa z dekoracją inspirowaną architekturą i sztuką starożytnego Rzymu.
• Sala Szlachecka – XVIII/XIX wiek – historyczne wnętrze prezentujące kulturę i życie cieszyńskiej szlachty.
• Hol reprezentacyjny – koniec XVIII wieku – zachowane klasycystyczne wnętrze z dekoracją malarską, stanowiące wprowadzenie do ekspozycji muzealnej.
• Korytarz z klasycystycznymi polichromiami – 1796 r. (koniec XVIII wieku) – ozdobiony oryginalnymi malowidłami ściennymi o motywach mitologicznych i ornamentalnych.
• Pomieszczenia z zachowanymi piecami kaflowymi – koniec XVIII – XIX wiek – znajduje się tu kolekcja dwunastu zabytkowych pieców klasycystycznych, empire i neorokokowych.
• Sala Piastów Cieszyńskich – wnętrze poświęcone historii dynastii od XIII do XVII wieku.
• Sala Habsburgów – prezentuje dzieje Księstwa Cieszyńskiego pod panowaniem Habsburgów od XVII do początku XX wieku.
• Sala ks. Leopolda Jana Szersznika – wnętrze poświęcone założycielowi muzeum, prezentujące jego działalność z przełomu XVIII i XIX wieku.

10. Zamek w Grodźcu Śląskim

Każdy przedmiot znajdujący się na zamku pochodzi z prywatnej kolekcji jego właściciela - Michała Bożka. Kolekcja liczy ok. 9000 przedmiotów. Zwiedzający mogą zobaczyć m.in. piwnice zamkowe, zbrojownię, salę myśliwską, sale reprezentacyjne, bibliotekę, kaplicę, sypialnię męską, mieszkalne. W zbiorach można znaleźć kolekcję malarstwa (są tu m.in. obrazy Feliksa Franicia), porcelany, fajansu, naczyń cynowych, map historycznych, mebli i broni, monety (znalezione na miejscu), a nawet elementy ceramiki halsztackiej datowane na V/VII wiek p.n.e.

W Zamku w Grodźcu Śląskim zachowały się oryginalne wnętrza od późnego średniowiecza po XIX wiek. Po zakończonej rewitalizacji udostępniono także zrekonstruowane pomieszczenia mieszkalne, nawiązujące do wystroju dawnych właścicieli zamku. Najważniejsze wnętrza to:

• Gotyckie piwnice – XIV wiek – najstarsza część zamku z kamiennymi murami i reliktami średniowiecznej wieży mieszkalno-obronnej.
• Sień wejściowa – XVI wiek (renesans) – sklepiona kolebkowo z lunetami, z zachowanymi renesansowymi portalami kamiennymi.
• Renesansowa Wielka Sala – XVI wiek – reprezentacyjna sala z zachowanym układem przestrzennym z czasów przebudowy zamku przez rodzinę Grodzieckich.
• Komnaty mieszkalne – XVI–XVII wiek – dawne pokoje właścicieli zamku z historycznym układem pomieszczeń i drewnianymi stropami.
• Komnaty z drewnianymi stropami belkowymi – koniec XVII wieku (1691–1693) – zachowane stropy z profilowanych belek wspartych na ozdobnych kroksztynach.
• Sale z boazeriami ściennymi – XVIII wiek – pomieszczenia ozdobione dekoracyjnymi boazeriami płycinowymi oraz elementami barokowego wystroju.
• Sala z herbami Strzygowskich – XVIII wiek – reprezentacyjne wnętrze z boazerią i malowanymi tarczami herbowymi dawnych właścicieli zamku.
• Klatki schodowe w wieżach – XVI wiek – spiralne schody prowadzące do poszczególnych kondygnacji zamku.
• Gabinet Błękitny – aranżacja w stylu XIX wieku – odtworzone reprezentacyjne wnętrze udostępnione po rewitalizacji zamku.
• Salonik Herbaciany – aranżacja w stylu XIX wieku – elegancki salon inspirowany wyposażeniem rezydencji ziemiańskich z epoki.
• Sypialnia Damska – aranżacja w stylu XIX wieku – odtworzone prywatne wnętrze mieszkalne z historycznym wyposażeniem.
• Pokój Guwernantki – aranżacja w stylu XIX wieku – rekonstrukcja pokoju przeznaczonego dla nauczycielki domowej.
• Pokój Służącej – aranżacja w stylu XIX wieku – zrekonstruowane wnętrze ukazujące warunki życia służby dworskiej.
• Sale muzealne – prezentują wnętrza urządzone w historycznych pomieszczeniach zamku, w których eksponowane są zbiory malarstwa, rzeźby, porcelany, szkła artystycznego i kartografii od XVI do XX wieku.